<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280</id><updated>2011-04-21T21:21:13.368-07:00</updated><category term='Me han traído hasta aquí tus caderas'/><category term='Te recuerdo amanda...'/><category term='Un dos meus contos favoritos'/><category term='Solo pienso en ti...'/><category term='Principio de incertidume'/><category term='letra de canción...'/><category term='Al lugar donde has sido féliz no debieras tratar de volver...'/><category term='Por eso é tan difícil pra os torpes...'/><category term='no tu corazón...'/><category term='Cantando al sol...'/><title type='text'>Espacio valeiro</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>11</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-6027729639663643071</id><published>2009-02-17T08:20:00.000-08:00</published><updated>2009-02-17T09:12:00.056-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Cantando al sol...'/><title type='text'>Lo que no te mata...</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZruuqaFQnI/AAAAAAAAADM/oWJNEOeU5wQ/s1600-h/untitled.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303813996607259250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 343px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZruuqaFQnI/AAAAAAAAADM/oWJNEOeU5wQ/s400/untitled.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;Tantas veces me mataron,&lt;/div&gt;&lt;div&gt;tantas veces me morí,&lt;/div&gt;&lt;div&gt;sin embargo estoy aquí... resucitando.&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Gracias doy a la desgracia &lt;/div&gt;&lt;div&gt;y a la mano con puñal&lt;/div&gt;&lt;div&gt;por qué mató tan mal...y seguí cantando.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Cantando al sol como la cigarra&lt;/div&gt;&lt;div&gt;después de un año bajo la tierra,&lt;/div&gt;&lt;div&gt;igual que sobreviviente&lt;/div&gt;&lt;div&gt;que vuelve de la guerra.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Tantas veces me borraron,&lt;/div&gt;&lt;div&gt;tantas desparecí,&lt;/div&gt;&lt;div&gt;a mi propio entierro fui... solo y llorando;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;hice un nudo en el pañuelo&lt;/div&gt;&lt;div&gt;pero me olvidé después&lt;/div&gt;&lt;div&gt;que no era la única vez...y seguí cantando. &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Cantando al sol como la cigarra&lt;/div&gt;&lt;div&gt;después de un año bajo la tierra,&lt;/div&gt;&lt;div&gt;igual que sobreviviente&lt;/div&gt;&lt;div&gt;que vuelve de la guerra. &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Tantas veces te mataron, &lt;/div&gt;&lt;div&gt;tantas resucitarás, &lt;/div&gt;&lt;div&gt;cuántas noches pasarás... desesperando. &lt;/div&gt;&lt;div&gt;Y a la hora del naufragio &lt;/div&gt;&lt;div&gt;y la de la oscuridad &lt;/div&gt;&lt;div&gt;alguien te rescatará... para ir cantando.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Cantando al sol como la cigarra &lt;/div&gt;&lt;div&gt;después de un año bajo la tierra,&lt;br /&gt;igual que sobreviviente &lt;/div&gt;&lt;div&gt;que vuelve de la guerra.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;" Como la cigarra" Marïa Elena Walsh&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Esta canción que lle escoitei a ismael serrano, (cantaa nun concerto no teatro "gran rex" de buenos aires), gustoume por ser coma un alegato a facerse forte contra toda a adversidade... porque parte do meu carácter e da miña forma de ser, forxouse tamén a base de putadas...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Dicía Pérez Reverte (e jódeme citalo a el, pero bueno) que se pode estar féliz, pero non ser féliz, i estou de acordo... a felicidade e efémera, (en realidade todalas emocións o son) e por eso é tan marabillosa..&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;O importante e mirar ao futuro con esperanza e cantando... como a cigarra...&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-6027729639663643071?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/6027729639663643071/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/lo-que-no-te-mata.html#comment-form' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/6027729639663643071'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/6027729639663643071'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/lo-que-no-te-mata.html' title='Lo que no te mata...'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZruuqaFQnI/AAAAAAAAADM/oWJNEOeU5wQ/s72-c/untitled.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-6158901661151890827</id><published>2009-02-14T12:59:00.000-08:00</published><updated>2009-02-14T13:08:05.100-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Un dos meus contos favoritos'/><title type='text'>La dulce Carola</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZcyovL9MPI/AAAAAAAAADE/XVBwXMpucuQ/s1600-h/20070121002500-mujer-caminando-encima-muelle.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302762761694818546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZcyovL9MPI/AAAAAAAAADE/XVBwXMpucuQ/s400/20070121002500-mujer-caminando-encima-muelle.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Yo conozco la historia de un tipo que se enamoró desde una ventana. Es la historia de un amigo, vive en México, en el D.F., trabaja en la octava planta de un edificio, en unas oficinas en el centro de la ciudad.&lt;br /&gt;Y un día, estaba con la mirada perdida en el smog del D.F. cuando bajó la mirada del cielo a la calle; o más bien del smog al cielo, porque allí estaba ella, la dulce Carlola, de belleza soberbia, radiante cruzaba la calle, y a sus pasos se detenía toda la ciudad. En frente, había un edificio en obras, y todos detenían su ritmo frenético para observar aquella mujer.&lt;br /&gt;&lt;a id="more-18"&gt;&lt;/a&gt;Un obrero estuvo tentado de lanzarle un piropo, pero el de al lado le dio un codazo para callarlo; tal era el silencio litúrgico que imponía esa mujer. Y mi amigo se quedó embobado mirando aquella mujer, cruzando la calle… Ella iba pensando en lo suyo, pensando quizás en lo duro que iba a ser su nuevo trabajo en el restaurante de la esquina. Se quedó embobado viendo cómo la puerta del restaurante devoraba a aquella mujer menuda, y supo mi amigo que nada sería igual.&lt;br /&gt;A la mañana siguiente, después de haber estado toda la noche pensando en aquella mujer, mi amigo salió a la ventana, se asomó… Y allí la encontró. Y aquella cita era diaria, aquella cita se convirtió en una obsesión; día a tras día mi amigo se asomaba a la ventana y la veía pasar, se preguntaba como sería ella, como sería su vida, como despertaría, como dormiría. Pasaban los días, y pasaban los meses, y mi amigo a veces creía percibir el perfume de ella desde lo alto del edificio, fíjate. Creía escucharla tararear una canción y la melodía le perseguía durante todo el día. Y pasaban los meses, y pasaron años… Y mi amigo asomado a la ventana, preocupándose cuando la veía caminar bajo la lluvia sin paraguas, preocupado cuando la creía ver mas delgada… Paso mucho tiempo, y muchas veces estuvo tentado de bajar los ocho pisos para decirle a aquella mujer, que: ¡que diablos! que la amaba. Pero no lo hizo.&lt;br /&gt;Y paso mucho tiempo, cuatro años asomado a la ventana, y planeando el momento preciso para acercarse a ella… Y por fin tomo una decisión: sería este día. Ese día terrible, mi amigo se sorprendió un poco cuando no la vio pasar por debajo de su ventana, pero aún así se fue a buscarla al restaurante; buscó a Carola entre las mesas pero no la encontró, así que preguntó al encargado. Le dijo que Carola se había marchado, no del restaurante, del D.F… Se había ido a Acapulco con su familia, y no iba a volver más…&lt;br /&gt;Y mi amigo supo del sabor amargo de la derrota. Supo que aquella mujer no volvería a cruzar por debajo de su ventana, y subió los ocho piso arrastrando los pies, y no se sorprendió cuando en la octava planta encontró a todo el mundo alborotado, de un lado para otro, frenéticos. Alguien con el rostro desencajado le dijo que la empresa había quebrado, que estaban en la bancarrota, así que todos en la calle. En un día había perdido todo: la mujer que amaba, el trabajo,… Volvió para casa, no muy sorprendido, todo encajaba. El mundo se derrumbaba y lo hacia todo de una vez&lt;br /&gt;Durante mucho tiempo estuvo abandonándose en casa, sin saber que hacer, y solamente pensando en la dulce Carola. Primero sin el valor para salir a buscarla a Acapulco, y luego sin la plata necesaria. Pasó otro año, 5 años desde que vio a Carola por primera vez, y decidió, pues, tomar una decisión. Empezó a buscar trabajo, pero mi amigo tenia 39 años, y en México no es fácil encontrar trabajo a esa edad, porque ya no eres el joven agresivo que buscan las empresas, sabes?, y en todas las entrevistas de trabajo le decían que no y que no. Así que mi amigo decidió tomar una decisión que cambió su vida. Decidió buscar a un coyote (un coyote en México es un tipo que se dedica a negocios turbios). Veréis, mi amigo buscaría a un coyote para que le hiciese una falsificación de la partida de nacimiento; mi amigo bien podría aparentar 34, así que le pediría al coyote una partida de nacimiento que dijera que tiene 34 para así poder acceder a algún puesto de trabajo. Así pues, mi amigo se fue para la Plaza de Santo Domingo, cerca del Zócalo, donde están los coyotes…Y ahí tienes a mi amigo perdido, colgado de un lado para otro. Se acabó perdiendo entre las callejuelas, y apareció en un callejón inhóspito, en un portal antiguo, viejo. Observó como un anciano le sonreía y le hacia señas para que le siguiera. Mi amigo siguió a aquel misterioso hombre, y supo que era un coyote. Le dijo: - yo soy tu hombre, se lo que necesitas, - si ya se, necesito una partida de nacimiento que falsifique que tengo 34, - vale, vale, dame tus datos. Empezó a tomar datos, y mientras tomaba datos, el viejo coyote, le dijo:&lt;br /&gt;-¿ Alguna vez estuviste en Acapulco?&lt;br /&gt;Y a mi amigo le dio un vuelco al corazón y se deshacía en el ácido del recuerdo, - Nunca.- El viejo le dijo: ” Veras, yo vivo cerca de la autopista hacia Acapulco, cerca de Tepozán, ¿Conoces la curva del autopista?” ¿conocéis la leyenda, verdad?, mi amigo también; la del fantasma que hacía autostop en el mismo sitio, que se subía en el primer coche y desaparecía en la misma curva en que se mato… Aquella carretera estaba deshabitada. Casi nadie pasaba por allí por miedo al fantasma. mi amigo asintió, y el viejo le dijo: “Pues veras, muchas veces he estado tentado de agarrar la autopista para Acapulco y empezar de nuevo… Espera un momento”. Y mi amigo, se quedó pensando en Acapulco y mil huidas. Al rato vino el viejo coyote, con los documentos falsos, y se fue para casa. Aquella noche sólo pudo dormir con el recuerdo de la dulce Carola.&lt;br /&gt;A la mañana, el teléfono sonó bien temprano. Alguien al otro lado le decía: “Oye que tienes que venir a la reunión, que es urgentísimo, que tienes que estar aquí, vente para la oficina!”. Y mi amigo colgó el teléfono, maldiciendo al tipo al otro lado de la línea: “¡la oficina!..bah”. El caso es que antes de despedirse, el coyote le había dicho: “Ten cuidado, vuelves a tener 34 años, no repitas lo errores”. Y pensó en las palabras del coyote mientras se despertaba; encendió la radio, y en la radio las noticias de otras veces… Mi amigo buscando los papeles del coyote; no los encontraba… De repente alguien dijo la fecha: era la de hacía 5 años. Bajó corriendo las escaleras y compró el primer periódico que vio. Miró la fecha… y era la de hacía cinco años. Volvía tener 34 años. Agarró el primer taxi que vio, se fue para su oficina volando, subió las ocho plantas corriendo, y allí estaba todo igual: su mismo despacho, la misma gente…Y la misma ventana. Mi amigo se acercó a ella, se asomó y su aliento se detuvo; como toda la ciudad, al paso de la dulce Carola. Todo empezaba de nuevo.&lt;br /&gt;Ahí tienes a mi amigo, con todo el futuro por delante, o con todo el pasado, no se muy bien. Volviendo a mirar por la ventana y encontrándose con aquella mujer; ahora jugaba con ventaja, porque conocía los plazos del tiempo que le quedaba. Aún así, dejó pasar el primer año deleitándose, asomándose por la ventana, y planificando bien la declaración de amor; pensando en la pose precisa, en las palabras adecuadas, y dejó pasar el tiempo. Un día se presentó en el restaurante a la hora de comer, se sentó en la primera mesa que vio libre, y vio a Carola, deambulando entre las mesas, se acercó, se puso delante de él, y le dijo: “¿Qué desea?”. Aquel era el momento, ésa era su oportunidad, así que su garganta se tensó como una guitarra, y mirándola le dijo:&lt;br /&gt;“Una sopa de cebolla y un filete de ráchela bien cocido, por favor”.&lt;br /&gt;Carola tomó nota y se fue. Mi amigo se estuvo maldiciendo toda la noche, así que al día siguiente,ahí le tienes, sentando a la mesa, mirando a Carola, clavando sus pupilas en las de ella y diciendo: “una sopa de cebolla y unos tacos de camarones, por favor”. Y al día siguiente, armándose de valor: “Una sopa de cebolla sólo, por favor”. Y así, día tras día, asomándose por las ventanas viéndola pasar, y a la hora de comer asomándose a una sopa de cebolla… Y el tiempo pasaba. A veces mi amigo creía que ella fijaba su vista en él, y entonces, ahhhh amigo… Entonces las palomas del parque volaban, los borrachos en las tabernas brindaban a su salud, los feligreses en las iglesias se abrazaban, y los soldados en primera línea de fuego se daban largos besos en la boca. Qué va. Ella no reparaba en él. Y pasaba el tiempo, pasaban los días, pasaban los meses, y pasaban los años, años de sopa de cebolla. Por fin llego el momento; no podía retrasar más la declaración. Al día siguiente Carola se iba, y aquella noche casi no durmió mi amigo. Pero al día siguiente ahi se presento, se acercó a Carola como todos los días, y le dedico una sonrisa, quizás mas afectuosa que otras veces. El caso es que se hizo silencio un instante que pareció eterno, ahí pensó decir “Me gustas cuando callas por que estas como ausente”, o no se, quizás, “¿Por qué me despierto de madrugada mientras todos duermen?” Pensó en decirle:” Me dueles mansamente, me dueles, quítame la cabeza, córtame el cuello, porque nada queda de mí después de este amor”. Pensó en decirle simplemente: “Quédate conmigo, por favor”. Y por fin: “Una sopa de cebolla, por favor”. Era inevitable. Mi amigo comió la sopa de cebolla como un condenado a muerte, en calma y en silencio, y se fue para casa. Ni siquiera pasó por su despacho, sabia que la derrota era inevitable, y a mi no me sorprende mucho porque creo que alguien dijo una vez: que “los amores cobardes, no llegan ni amores, ni a historias; se quedan ahí, ni el recuerdo los puede salvar, ni el mejor orador conjugar”.&lt;br /&gt;Al principio mi amigo se derrumbó, pero luego…. Luego también, pero trató de buscar de nuevo al coyote para encontrar la posibilidad de…. De yo qué sé. Y se fue para la plaza de Santo Domingo, y rebuscando encontró el nuevo callejón y el antiguo portal… Y no. Encontró una sucursal del Fondo Monetario Internacional; esos eran otros coyotes, no le interesaban. Así que recordó las palabras del viejo coyote: cerca de Tepozlan, recordó la curva del autostopista. Agarró el carro y se fue para allá… No se sorprendió cuando se encontró un poblado fantasma; aquel pueblo era una sombra del pasado, todo ruinas, abandonado desde hacía mas de 50 años. Empezaba a hacerse de noche. Mi amigo se sonrió, asumió la derrota y decidió volver a casa cuando ya era noche cerrada. Entró en el coche y, al poco de salir del pueblo, encontró a una chica haciendo autostop en el arcén. Mi amigo no lo dudó, paró, bajó la ventanilla, y “¿A dónde vas?”: - al D.F.  “Pues sube”, y al poco de subirse ella dijo: - tenga mucho cuidado en la siguiente curva. Y apenas pudo acabar la frase, porque en la última palabra sonó el reventón de una rueda, así que mi amigo, se tuvo que hacer a un lado de la carretera, y dijo: “disculpa”… Y tenías que ver la cara del autoestopista. Porque la curva quedaba lejos.&lt;br /&gt;Bueno…Pues, se detuvieron, él bajó a cambiar la rueda, y ella con él… Y empezaron a hablar; una conversación trivial, pequeñas cosas, que fueron creciendo como bolas de nieve hasta convertirse en grandes cosas - ¿Y tú de dónde eres?, - Pues yo del D.F., y él le preguntaba :”Y a qué te dedicas”, y ella decía: “antes estudiaba, pero ya no”… Al rato no sé que le estaría contando él porque ella se descojonaba de risa, y jamás nadie había tardado tanto en cambiar una rueda, la verdad. Y la noche pasaba, y mi amigo le empezó a contar la historia de la dulce Carola, del coyote, y de la ventana, y de la sopa de cebolla, y le decía a la mujer: “¿Te lo crees?”, y la mujer decía:&lt;br /&gt;“Si yo te contara… Yo sé lo que es desaparecer justo en el momento preciso, yo sé lo que es repetir la historia una y otra vez…. Yo te entiendo”.&lt;br /&gt;- ¿Tu crees en los amores a primera vista?  ¿acaso existen otros?&lt;br /&gt;Aquella mujer, la autostopista era hermosa, no se si tanto como Carola, pero era hermosa, triste pero hermosa. Aquel silencio fue eterno, y él le dijo: volvamos al coche, te llevo al D.F. Y mientras se subían al coche, el pensó en decirle: “Quédate conmigo, huyamos juntos a cualquier sitio, empecemos de nuevo, yo que se!”, y quizás ella pensaba lo mismo, pero, sin embargo, dijo: “Ten cuidado con esa curva”. Y mi amigo tuvo mucho cuidado, paso la curva, y con los ojos fijos en la carretera, mi amigo no se atrevía a mirar en el asiento de al lado. Quizás ella también se había marchado como la dulce Carola y volvía a estar solo, y sabiéndose solo, se dirigió hacia la autopista y cuando iba a entrar en ella escucho una voz al lado que decía:&lt;br /&gt;“¿Alguna vez has estado en Acapulco?”&lt;br /&gt;Mi amigo miro en el asiento de al lado y hay seguía ella, ahora estoy seguro era mas hermosa que Carola, mi amigo dijo:” Nunca”, y ella le dijo: “Pues llévame”. Yse fueron, y así siguen en la carretera. Mi amigo no volvió a ver a Carola, porque lo importante no era Acapulco, lo importante era el viaje, y saber que hay que tener memoria para no repetir los errores y saber que la historia no se debe repetir.&lt;br /&gt;Sobre los fantasmas, no sé si creer. Yo no sé si hay vida después de la muerte. Hay gente que se cuestiona si hay vida antes de la muerte. Yo personalmente me cuestiono si hay vida antes de las 12 de la mañana…&lt;br /&gt;El caso es que por aquella carretera ahora pasan después de media noche, no se si existe un coyote que me devuelva a mi pasado, no creo, pero yo personalmente no dejare que pases por debajo de mi ventana sin pedirte que te quedes conmigo, ni que subas a mi coche sin que emprendamos una urgente huida.&lt;br /&gt;Ismael Serrano - “La dulce carola”. &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-6158901661151890827?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/6158901661151890827/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/la-dulce-carola.html#comment-form' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/6158901661151890827'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/6158901661151890827'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/la-dulce-carola.html' title='La dulce Carola'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZcyovL9MPI/AAAAAAAAADE/XVBwXMpucuQ/s72-c/20070121002500-mujer-caminando-encima-muelle.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-4180265047140180005</id><published>2009-02-12T07:20:00.000-08:00</published><updated>2009-02-12T07:43:12.880-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='letra de canción...'/><title type='text'>Tal vez sea yo el hombre más feliz de este planeta...</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZRCHv3IUvI/AAAAAAAAAC8/t2b-XruvtyE/s1600-h/images.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301935362196132594" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 130px; CURSOR: hand; HEIGHT: 87px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZRCHv3IUvI/AAAAAAAAAC8/t2b-XruvtyE/s320/images.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Tal vez sea yo el hombre más feliz de este planeta&lt;/div&gt;&lt;div&gt;si cuento con tus besos cada vez que se me antoja.&lt;/div&gt;&lt;div&gt;También el más afortunado de este mundo&lt;/div&gt;&lt;div&gt;si cada vez que me despierto yo te encuentro aquí a mi lado.&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Tal vez no exista nada que me importe más que tú...&lt;/div&gt;&lt;div&gt;y me basta con saber que estas allí...pensando un poco en mí.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Y tú, la vida, en cada beso tú me das la vida...&lt;/div&gt;&lt;div&gt;y tú, mi fuerza, para entender un poco más el mundo donde vivo,&lt;/div&gt;&lt;div&gt;un tiempo para sentirse seguro, un tiempo donde se puede soñar...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Tal vez sea yo el hombre más feliz de este planeta,&lt;/div&gt;&lt;div&gt;si has hecho con mi vida lo que a ti te dio la gana.&lt;/div&gt;&lt;div&gt;También nunca llegué a decirte todo lo que siento, &lt;/div&gt;&lt;div&gt;yo no me atrevería a ver quién tiene ese talento...&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Tal vez no exista nada que me duela más que tú.&lt;/div&gt;&lt;div&gt;y me basta con saber que estás allí...pensando un poco en mí...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Y tú, la vida, en cada abrazo tú me das la vida...&lt;/div&gt;&lt;div&gt;y tú ,mi fuente, de donde bebo cada día de mi vida...&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Un tiempo para sentirse seguro, un tiempo donde se puede soñar...&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Donde se puede vivir… sentir ...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Y tú, la vida, en cada beso tú me das la vida...&lt;br /&gt;Y tú, mi fuerza, para entender un poco más el mundo donde vivo.&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Un tiempo para sentirse seguro,un tiempo donde se puede soñar.&lt;/div&gt;&lt;div&gt;un tiempo donde todo luce tan perfecto ...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Por si acaso no me muevo, que no quiero despertar...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Tal vez sea yo el hombre más feliz de este planeta... (Franco di vita)&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Desta volta deixovos unha canción que ando escoitando últimamente e que é moi bonita ao meu parecer...&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-4180265047140180005?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/4180265047140180005/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/tal-vez-sea-yo-el-hombre-mas-feliz-de.html#comment-form' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/4180265047140180005'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/4180265047140180005'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/tal-vez-sea-yo-el-hombre-mas-feliz-de.html' title='Tal vez sea yo el hombre más feliz de este planeta...'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZRCHv3IUvI/AAAAAAAAAC8/t2b-XruvtyE/s72-c/images.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-4489572520582798158</id><published>2009-02-10T08:13:00.000-08:00</published><updated>2009-02-10T08:47:03.419-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Por eso é tan difícil pra os torpes...'/><title type='text'>Ya no cierro los bares...</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZGveUjP1uI/AAAAAAAAAC0/V3g1ZYVmc-s/s1600-h/9800854_839d5dca91.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301211171839268578" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZGveUjP1uI/AAAAAAAAAC0/V3g1ZYVmc-s/s400/9800854_839d5dca91.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;"...ni hago tantos excesos... Cada vez son más tristes las canciones de amor..." J. Sabina&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Sempre me preguntei por qué pola noite atopamos o valor para dicir as cousas que polo día calamos... O alcohol funciona como desinhibinte, xa o sei... pero polo día tamén un ten bebido as súas copas e non estar tan enchido de valor... xa me entendedes...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;O feito é que a noite debilita os corazóns, e ela, sexa quen sexa, está "jodidamente"radiante o pé da barra pedíndo a súa copa... é incríble que ata es 3 da mañá non me dera conta do fermosa que é...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Así que, tras botarlle o último grolo o teu brugal, jhonny, ballantines, ou calqueira que sexa a merda que che botan na copa, decídeste a achegarte a ela:&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;-Hola guapa, que tal?- merda, non puden ser mais tópico.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;- Ata que chegaches ti, ben...- di ela, tan cabrona...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;- Si queres marcho.- prefiro dar asco que pena.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;- Xa... pois... fai o que vexas.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;E vaste... despois contas aos teus amigos que nada, que tampouco che gustaba tanto e que total, non era gran cousa... si, si... pero jode...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Así que, colles un bocata no vintecatro horas e marchas para casa masticando unha nova derrota... bueno, mañán haberá unha nova batalla...&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-4489572520582798158?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/4489572520582798158/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/ya-no-cierro-los-bares.html#comment-form' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/4489572520582798158'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/4489572520582798158'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/ya-no-cierro-los-bares.html' title='Ya no cierro los bares...'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SZGveUjP1uI/AAAAAAAAAC0/V3g1ZYVmc-s/s72-c/9800854_839d5dca91.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-7034786965904697106</id><published>2009-02-06T10:07:00.000-08:00</published><updated>2009-02-10T08:08:10.695-08:00</updated><title type='text'>Palabras para Julia</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SYx9-lKN-PI/AAAAAAAAACs/jln9X_6jh18/s1600-h/images.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299749375588563186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 114px; CURSOR: hand; HEIGHT: 122px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SYx9-lKN-PI/AAAAAAAAACs/jln9X_6jh18/s400/images.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;"Entonces siempre acuérdate, de lo que un día yo escribí pensando en ti, pensando en ti... como ahora pienso...." Pablo Ibáñez&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Qué fráxil é a memoria, non credes??? Cando te despides dun amigo que é difícil que volvas a ver sempre se di: "ei, tamos en contacto, eh???" ou "quedamos pa unha cea", "non te preocupes que te chamo"... Pero o ser humano cumple, polo xeral, mais anos que promesas, e ese amigo queda ahí, gardado naquela foto ao fondo do caixón... e nunca mais sabes del...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Pero ás veces, só ás veces, topas con esa persona que tanto significou na túa vida, e quedas de pedra... sin saber que dicir... trémenche as pernas e a voz:&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;-ho...hola!!! que ben che vexo!!! que alegría volver a verche!!! Tomate un café comigo antes de irte...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;E ela acepta... (bueno, esto é o que adoita a pasar nas películas... na vida real ela ten tanta prisa que como moito acende un cigarro mentres esquiva a túa mirada... pero prefiro contar que ela tomou ese café... )&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;- E qué... conta¿ que tal che foi?&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;- Ben... bueno, tampouco hai moito que contar- sempre hai moito que contar, claro, pero non moito que me queira contar... Qué me vai dicir, ¿que segue con aquel cabrón?...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;- Pois eu tampouco- chupáte esa, jaja...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;- Pois xa nos veremos&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;- Vale- non penso deixar que se me note que todo o meu mundo se me viu abaixo.E marcha.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Ensaiara tantas veces diante do espello qué dicirlle... pero ao tela diante todo se torna imposible...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Pois, sabedes?... eu nunca a olvidarei... aínda que o último café soubera mais amargo que de costume... &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-7034786965904697106?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/7034786965904697106/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/entonces-siempre-acuerdate-de-lo-que-un.html#comment-form' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/7034786965904697106'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/7034786965904697106'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/02/entonces-siempre-acuerdate-de-lo-que-un.html' title='Palabras para Julia'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SYx9-lKN-PI/AAAAAAAAACs/jln9X_6jh18/s72-c/images.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-1048645743583454957</id><published>2009-01-15T07:14:00.000-08:00</published><updated>2009-01-15T07:48:24.117-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='no tu corazón...'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Me han traído hasta aquí tus caderas'/><title type='text'>Creo en casandra</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SW9agBk36yI/AAAAAAAAACM/ekCksltcOnY/s1600-h/images.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291547593409030946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 125px; CURSOR: hand; HEIGHT: 123px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SW9agBk36yI/AAAAAAAAACM/ekCksltcOnY/s320/images.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;" Creo en ti casandra, no estás loca... - Se besaron y en su boca florecieron madreselvas. -Dulce casandra, ponte de pie...-Yo te he conocido antes, quizá te soñe...- &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Hay quien duda y hay quien cree en la leyenda, juntos buscarán la puerta, dulce mañana, no sé tu... pero yo... creo en casandra..." Ismael Serrano&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Conta o mito que casandra, filla dos reis de Troya, ó non corresponder ó amor de apolo foi condenada a poder ver o futuro, pero sen poder evitalo, tal era a maldición do deus...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Eu tamén, igual que apolo, namoreime de casandra... e a min tampouco me correspondeu...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Non sei por qué algunhas persoas son bendicidas co don do amor recíproco, pero o feito é que a min aínda non me pasou.. e tampouco estou moi seguro de por qué... &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Repasando lugares, fotos, encontros... non atopo esa resposta esquiva que tanto se anhela... Como foi que ela marchou do meu lado??? Por qué me deixou tanta soidade? &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Xurarlle odio eterno non é a solución, perdoala paréceme demasiado benévolo... O feito é que non darse por vencido e seguir buscando por casandra é un designio do que non podo safarme...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Seguro que ela, capaz de ver o futuro, non imaxinaba que podía causar tanta dor, aínda sen querelo... De todolos xeitos, esta non é a última dor que ela me causará, nin estes os últimos versos que lle escribirei... Non, porque sigo crendo... crendo en casandra...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-1048645743583454957?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/1048645743583454957/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/01/creo-en-casandra.html#comment-form' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/1048645743583454957'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/1048645743583454957'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2009/01/creo-en-casandra.html' title='Creo en casandra'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SW9agBk36yI/AAAAAAAAACM/ekCksltcOnY/s72-c/images.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-6683163589238500942</id><published>2008-12-23T09:45:00.000-08:00</published><updated>2008-12-23T09:55:19.779-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Solo pienso en ti...'/><title type='text'>Clara</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SVEl6hEBrYI/AAAAAAAAAB8/dfIJKcX-WfI/s1600-h/untitled.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283045525120200066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SVEl6hEBrYI/AAAAAAAAAB8/dfIJKcX-WfI/s320/untitled.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;"No tuvo suerte al elegir la puerta de salida"J.Baptista Humet&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ao ser que me ensinou como de grande podía ser o amor, que encheu de sentido a miña vida, que me fixo ser mellor persoa, que sin dicir nada... tanto dicía... Ao ser que conseguiu ser inmortal na miña memoria... GRACIAS por ter sido a miña irmá...&lt;br /&gt;Clara finou o 22 de decembro do 2002 aos doce anos de idade porque o mundo non entendía a súa dor...&lt;br /&gt;Quérote e extránote moito... &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-6683163589238500942?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/6683163589238500942/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/clara_23.html#comment-form' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/6683163589238500942'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/6683163589238500942'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/clara_23.html' title='Clara'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SVEl6hEBrYI/AAAAAAAAAB8/dfIJKcX-WfI/s72-c/untitled.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-2029504574695893172</id><published>2008-12-22T05:29:00.000-08:00</published><updated>2008-12-22T06:12:04.353-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Al lugar donde has sido féliz no debieras tratar de volver...'/><title type='text'>Peter Pan</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SU-gJZtH-KI/AAAAAAAAABg/GojR0Es2MKk/s1600-h/untitled.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282616971308300450" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 251px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SU-gJZtH-KI/AAAAAAAAABg/GojR0Es2MKk/s400/untitled.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;"- Y así -continuó Peter con bondad- debía de haber un hada para cada niño y para cada niña.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;-¿Dices que debía haberla? ¿Pues qué? ¿Acaso no la hay?&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;- No. Como los niños de ahora quieren ser tan sabios, dejan en seguida de creer en las hadas y cada vez que un niño dice "yo no creo en las hadas" cae muerta una de ellas."&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Peter Pan e Wendy. J.M. Barrie&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Así que crecín, dinme conta de que os soños se relativizaban, que carecían de relevancia, que o realmente importante era o camiño e o que pasaba mentres procuras a meta..&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Pensando en todo o que un día quixen ser, dinme conta de que me fixen maior e que nada do que eu soñara se fixo real... pasou tanto tempo que todos aqueles soños se volveron inalcanzables. Tampouco o que eu quería é agora o que eu quero... si é que realmente sei o que quero... (creo que do único que estou seguro é do que non quero...)&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;O outro día, lembrando tempos mellores, reencontreime con antiguos amigos da universidade, esa xente que tanto me fixo sentir e que levo gardados no corazón... foi bonito, pero distinto a como eu imáxinaba... O tempo non pasa en balde, cada un tirou por onde quixo ou puido, e a verdade é que levabamos tanto tempo sen vernos que semellaban extranos...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Aqueles tempos do burgo das nacións, foron, se cadra, o mellor que me pasou... pero xa pasou... Tentar volver é un erro, e esquecerse deles tamén...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Ás veces pregúntome si o mellor da miña vida xa foi... ás veces...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-2029504574695893172?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/2029504574695893172/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/peter-pan.html#comment-form' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/2029504574695893172'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/2029504574695893172'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/peter-pan.html' title='Peter Pan'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SU-gJZtH-KI/AAAAAAAAABg/GojR0Es2MKk/s72-c/untitled.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-3515257931303662040</id><published>2008-12-18T07:37:00.000-08:00</published><updated>2008-12-18T08:16:29.605-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Te recuerdo amanda...'/><title type='text'>Pingüinos en la cama</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUp3TuPk2pI/AAAAAAAAABY/OvI8kZDKgzY/s1600-h/casablanca.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281164693759908498" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 321px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUp3TuPk2pI/AAAAAAAAABY/OvI8kZDKgzY/s400/casablanca.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;"-¿Qué harías sin mi, si no vuelves a verme?&lt;br /&gt;-Para ser sincero haría lo mismo, sólo que si estoy sin ti lo haría sin esconderme." Ricardo Arjona&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hoxe chamou, xa era tan noite que me topou durmindo... non entendo...&lt;br /&gt;Recoñezo que as veces aínda paso polo rick´s café coa esperanza de toparme con ilsa, pero xamais pensei que ela fose a que tomara a iniciativa...&lt;br /&gt;As cousas claras, o que non pode ser, non pode ser... Cando a cousa non está de cara, mellor e deixala, etc, etc... podería dicir mil frases manidas para explicar, pero aínda asi nin eu mismo o entendo.&lt;br /&gt;Todo semellaba ir ben, se cadra de mais... tan fugaz que non chegou a deixarme amargura sequera... pero as veces forzase demasiado, pensando que neso consiste o amor, en dar sin medida o calor dunha aperta... e as veces queres saber de que vai a historia, e preguntas(...)&lt;br /&gt;e todo escacha en cen mil anacos...&lt;br /&gt;-¿parece que non che fai moita ilusión?&lt;br /&gt;-A verdade é que non...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pois nada, ´pasar páxina´din... Pero hoxe chamou... agora debería chamala eu, preguntarlle para qué, si todavía se lembra... como me lembro eu...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sabedes? Prefiriría que non houbese chamado e ficar naquel aeroporto, abandoado, estóico, coma rick blaine en casablanca...&lt;br /&gt;Quen sabe...sempre nos quedará compostela &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-3515257931303662040?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/3515257931303662040/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/pinginos-en-la-cama.html#comment-form' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/3515257931303662040'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/3515257931303662040'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/pinginos-en-la-cama.html' title='Pingüinos en la cama'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUp3TuPk2pI/AAAAAAAAABY/OvI8kZDKgzY/s72-c/casablanca.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-6864872867707121723</id><published>2008-12-17T08:30:00.000-08:00</published><updated>2008-12-17T09:03:55.509-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Por eso é tan difícil pra os torpes...'/><title type='text'>Irene</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUkwgDD62TI/AAAAAAAAAAw/uiFYEPxSqKU/s1600-h/images.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280805365204310322" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 113px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUkwgDD62TI/AAAAAAAAAAw/uiFYEPxSqKU/s320/images.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;"Emplazándome... no comprendo como puede usted... pasar y no verla..." Serrat&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Eu vivo en compostela... a maioría das cidades teñen máis taxis que sentimentos, e isto tamén pasa aquí. A pedra fría da zona vella parece contaxiar os corazóns, e costa tanto regalar unha mirada, un bico, unha aperta... que as veces parece que hai que ir mercalos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pero as veces e distinto... cando ela pasa o teu carón tropezando, como case sempre, con tantas prisas... e cando me achego para axudarlle, uhm... -perdón...- asustada, axeonllada.- parece que se che mollou todo- digo pasmado... ela cala, porque non ten nada que dicir, porque ten tanta prisa... E vaise correndo entre tantos paraugas... Seguro que alguen a agarda. Seguro.&lt;br /&gt;Estou convencido porque sinon fun un parvo ao deixala marchar.(...) Tampouco sabería que dicirlle...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-6864872867707121723?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/6864872867707121723/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/irene.html#comment-form' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/6864872867707121723'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/6864872867707121723'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/irene.html' title='Irene'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUkwgDD62TI/AAAAAAAAAAw/uiFYEPxSqKU/s72-c/images.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1288344548525547280.post-2382505098142969657</id><published>2008-12-15T07:22:00.000-08:00</published><updated>2008-12-15T07:40:47.836-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Principio de incertidume'/><title type='text'>Asi comezamos...</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ6dP98nbI/AAAAAAAAAAo/hkbptGadXHM/s1600-h/C-591.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280042256059637170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 215px; CURSOR: hand; HEIGHT: 168px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ6dP98nbI/AAAAAAAAAAo/hkbptGadXHM/s320/C-591.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;"Si piensas que vas a fracasar, ya has fracasado... El triunfo comienza con la firme intención de que vas a triunfar" Tagore&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Levaba moito tempo querendo escribir algo, asi que ahí o vai... comezamos hoxe esta andaina pola web, non vou a dicir cousas importantes, o mellor nin sequera direi cousas entendibles, vou a escribir porque si, porque me apetece... porque ler aos demais é bonito, pero que che lean a ti, tamén gusta... Escribirei o que se me pase pola cabeza, non trato de facer un diario personal, nin unha declaración de intencións, escribo para o que queira ler e teña curiosidade polo que conta este fisterrán...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como excusa: scribir porque si... este é o único por qué do meu blogue...&lt;br /&gt;A todos aqueles que o visitedes, grazas...&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1288344548525547280-2382505098142969657?l=paraxesdesertos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/feeds/2382505098142969657/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/asi-comezamos.html#comment-form' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/2382505098142969657'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1288344548525547280/posts/default/2382505098142969657'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://paraxesdesertos.blogspot.com/2008/12/asi-comezamos.html' title='Asi comezamos...'/><author><name>Trebom</name><uri>http://www.blogger.com/profile/10702712625334448011</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ5qFGZPnI/AAAAAAAAAAM/YmbaFEhrY70/S220/germn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_CSi-PsQ0D_w/SUZ6dP98nbI/AAAAAAAAAAo/hkbptGadXHM/s72-c/C-591.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry></feed>
